Κάτι τρέχει όμως σήμερα με το Δήμο
Κατερίνης, που απ’ ότι φαίνεται τρέχει καιρό και τώρα έφτασε στην επιφάνεια.
Το «Κάτι τρέχει» είναι ένα
αγγλικό θεατρικό έργο που ανέβασε θεατρική ομάδα στην Αθήνα το μακρινό 1988.
Πρόκειται για μια κωμωδία παρεξηγήσεων που διακωμωδούσε κοινωνικές καταστάσεις,
τότε που ακόμα στην Ελλάδα «έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα…».
Κάτι τρέχει όμως σήμερα με το Δήμο
Κατερίνης, που απ’ ότι φαίνεται τρέχει καιρό και τώρα έφτασε στην επιφάνεια.
Κάτι οι
παραιτήσεις στελεχών της ομάδας διοίκησης, κάτι κατηγορίες για υποομάδες, όπου
λαμβάνουν αποφάσεις, χωρίς τη γνώμη της πλειοψηφίας , δημιουργούν εικόνα
σχέσεων ψυχρών ίσως και υπονομευτικών της συνοχής της πλειοψηφίας με
απρόβλεπτες συνέπειες στη διοίκηση του Δήμου.
Η εικόνα της αναβολής στο Δημοτικό
Συμβούλιο Κατερίνης, της περασμένης Τετάρτης είναι
ενδεικτική της κατάστασης.
Βρισκόμαστε
όμως ακόμα στην αρχή. Η διάρκεια αυτής της δημοτικής αρχής είναι μέχρι τις 31
Δεκεμβρίου 2028. Θέλει άλλα τρία χρόνια για να λήξει.
Κάποιοι βέβαια ψάχνουν το ρόλο τους
για τα επόμενα χρόνια. Και η Δημαρχία
Κατερίνης φαίνεται ένα ελκυστικό περιβάλλον.
Άλλοι πάλι
ψάχνουν ευκαιρία να δικαιωθούν για την απομάκρυνσή τους από το Δημαρχιακό θώκο
με την καταψήφισή τους και υπονομεύουν όσο μπορούν τη σημερινή διοίκηση.
Και άλλοι
μετανιώνουν που «ελαφρά τη καρδία» έδωσαν «γην και ύδωρ» σε ένα ουρανοκατέβατο
σωτήρα, και τώρα οικτίρουν την επιλογή τους.
Αυτά
συμβαίνουν και «εις Παρισίους» και έχουν κατά κόρον επαναληφθεί πολλές φορές
εδώ και αλλού. Το ζητούμενο είναι πως θα πορευτούμε από δω και πέρα.
Η λειτουργία και η πρόοδος του
Δήμου Κατερίνης μας αφορά όλους.
Και οι
εκλεγμένοι άρχοντες έχουν ευθύνη γι αυτό. Και όταν λέμε εκλεγμένοι δεν εννοούμε
μόνο τους διοικούντες αλλά και την αντιπολίτευση, την οποία εκλέξαμε για τον
έλεγχο της διοίκησης και οφείλει να εκτελεί το ρόλο της στο ακέραιο.
Το κύριο όμως
βάρος πέφτει στη Διοίκηση. Αυτή θα λογοδοτήσει για τις παραλήψεις και τις
αστοχίες της. Αυτή θα κατηγορηθεί για κοντόφθαλμη αντίληψη των πραγμάτων. Για
την έλλειψη έργου και προοπτικής. Αυτή θα κατηγορηθεί ότι παρέδωσε την Κατερίνη
φτωχότερη απ’ ότι την παρέλαβε.
Δεν
υποστηρίζει κανείς ότι είναι εύκολο να διοικείς. Οι δυσκολίες είναι αμέτρητες
και το ωσαννά της εκλογής απέχει ελάχιστα από το “Άρον άρον, σταύρωσον αυτόν”.
Σ’ αυτό το
σημείο βρισκόμαστε στο Δήμο Κατερίνης. Και πρέπει να πρυτανεύσει η λογική ένθεν
και ένθεν.
Ας σκεφτούμε
επιτέλους το καλό αυτής της πόλης, που περιμένει από εμάς. Και ας βάλουμε στο
περιθώριο τις όποιες προσωπικές φιλοδοξίες, και καλές προθέσεις ακόμα.
Ας εκτιμήσουμε
αυτά που μας έδωσε αυτή η πόλη.
Και ας σκεφτούμε τι της οφείλουμε
εμείς όπως έλεγε και ο μεγάλος Κένεντι. «Να μην ρωτάτε τι μπορεί να
κάνει η πατρίδα σας για εσάς, αλλά τι μπορείτε να κάνετε εσείς για την πατρίδα
σας», είπε στις 20 Ιανουαρίου του 1961, κατά την ορκωμοσία του ως 35ος
πρόεδρος των ΗΠΑ.
Μ. Κορομήλη
